Po przybyciu do Korei Północnej Manski nie mógł nigdzie iść sam i nie mógł bezpośrednio rozmawiać z żadną z osób. Zdając sobie sprawę, że rząd Korei Północnej zamierza nakręcić film propagandowy, Manski postanowił nie zatrzymywać kamery między ujęciami. Ekipa filmowa nagrała materiał, na którym północnokoreańscy opiekunowie rozstawiali sceny i instruowali bohaterów, jak mają się zachowywać i jakie dialogi mają mówić. W efekcie Manski postanowił zmienić koncepcję filmu i wykorzystać niezatwierdzony materiał filmowy do stworzenia zakulisowej ekspozycji.
Film był początkowo finansowany przez Vertov.Real Cinema. Później finansowanie zapewniły Saxonia Entertainment i MDR z Niemiec oraz Hypermarket Films z Czech. Na podstawie umowy z rządem Korei Północnej północnokoreańskie Ministerstwo Kultury jest przedstawione jako koproducent, chociaż nie udzieliło żadnego wsparcia finansowego dla filmu. mały|Manski pod wielkim pomnikiem Mansu Hill w Pjongjangu w 2014 roku. Manski zatrudnił rosyjską tłumaczkę jako asystentkę dźwięku. Koreańczycy nie wiedzieli o tym ruchu. Ta – choć biegle posługiwała się językiem koreańskim – nie miała doświadczenia w nagrywaniu dźwięku. Manski wyjaśnił: „Ona [tłumaczka] była naszym szpiegiem.