Ekipa filmowa następnie przemyciła materiał z Korei Północnej.
Wersja filmu z zaakceptowanymi przez Koreę Północną scenami ma 60 minut, a reżyserska – z niezatwierdzonymi materiałami – 106 minut.
Przyjęcie Rząd północnokoreański złożył skargę do rosyjskiego Ministerstwa Spraw Zagranicznych, będącego partnerem produkcyjnym, domagając się zakazu pokazywania filmu. Pomimo sprzeciwu niektórych nacjonalistycznych polityków rosyjskich, którzy wspierają Koreę Północną, wniosek został odrzucony przez Rosjan, a film był pokazywany na festiwalach filmowych w tym kraju.
Po premierze filmu, rodzina Zin-mi potępiła projekt, twierdząc, że został zrobiony nieuczciwie i zmontowany w selektywny sposób, aby wyprodukować „film anty-północnokoreański”. Rodzina twierdziła również, że to Manski inscenizował sceny Zin-mi. Jej matka stwierdziła: „Witalij Manski nadzorował ją. Mówił jej (Zin-mi) 'zrób to, zrób tamto’. Myśleliśmy, że robi dokument w celu przyjacielskiej wymiany kulturalnej. Nie wiedzieliśmy, że Manski był tak negatywnie nastawioną osobą”.