thumb|Gmach Rządu Narodowego w Nankinie, 1927 Historia Chin (1912–1949) – okres historii Chin w którym kontynentalna część tego regionu była kontrolowana przez Republikę Chińską. Rozpoczął się proklamowaniem Republiki po upadku ostatniej dynastii cesarskiej, a zakończył utratą władzy na rzecz Chińskiej Republiki Ludowej po przegranej wojnie domowej i ewakuacją rządu republikańskiego na wyspę Tajwan (którą zajmuje do dziś). Okres ten jest często określany jako epoka republikańska (w Chinach kontynentalnych) lub okres kontynentalny (na Tajwanie).
W 1949 roku Republika Chińska () była najludniejszym krajem świata, z populacją liczącą 541 milionów, i wg własnych deklaracji zajmowała powierzchnię 11,4 miliona kilometrów kwadratowych; składała się z 35 prowincji, 1 specjalnego regionu administracyjnego, 2 regionów autonomicznych, 12 miast wydzielonych, 14 lig i 4 specjalnych chorągwi. Podany obszar, liczba ludności oraz skład administracyjny obejmowały jednak obszar państwa wg stanu w chwili jego powstania i zaliczały do niego także Mongolię, nad którą Chiny definitywnie utraciły kontrolę już na początku lat 20.