Pracował też przy wyrabianiu fałszywych dokumentów tożsamości na potrzeby konspiracji. Wraz z innymi pracownikami – inż. Zbigniewem Toniszewskim i oficerem Armii Ludowej Janem Makulskim wykonywał za pomocą teleobiektywów dokumentację niemieckich zbrodni na ulicach Warszawy i portrety gestapowców na potrzeby podziemia. W działalność tej konspiracyjnej pracowni była również zaangażowana jego żona Lucyna, która odpowiadała za zaopatrzenie, archiwum i ewidencję. Stefan Rassalski prowadził też tajne komplety z rysunku odręcznego i perspektywy wykreślnej na Politechnice oraz z technik drukarskich i graficznych w tajnej Szkole Dziennikarstwa. Mieszkał wówczas w Domu Profesorów Politechniki przy ul. Koszykowej 75. Podczas okupacji urodził mu się syn Bożydar (1941-2020), późniejszy dziennikarz „Sztandaru Młodych” i Programu III Polskiego Radia. Stefan Rassalski należał też do Wojskowej Służby Ochrony Powstania, powołanej w 1941 r. konspiracyjnej organizacji pomocniczej, przygotowywanej na wypadek powszechnego powstania przeciwko okupantowi. Na krótko przed wybuchem powstania warszawskiego, 29 maja 1944 r.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Stefan Rassalski · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.