Józafat Zielonacki (ur. 28 listopada 1818 w Goniczkach, zm. 28 kwietnia 1884 tamże) – polski prawnik, profesor Uniwersytetu Jagiellońskiego i Lwowskiego, członek Akademii Umiejętności w Krakowie.
Życiorys Był synem Hipolita (ziemianina) i Katarzyny z Bujakiewiczów. Uczęszczał do gimnazjów w Trzemesznie i Poznaniu, w latach 1838–1844 studiował prawo na uniwersytecie w Berlinie. W 1845 obronił doktorat praw na uczelni berlińskiej (rozprawa Controversiae iuris Romani de successionibus contra testamenta et bonorum possessione secundum tabulas). Po habilitacji na Uniwersytecie Wrocławskim (1849, praca Controversiae iuris Romani de natura atque indole servitutum, nec non de nonnulis quaestionibus, quae ex ipsarum natura explicandae videntur) pracował jako docent w Katedrze Prawa Rzymskiego tej uczelni. W 1850 jako profesor zwyczajny objął Katedrę Prawa Rzymskiego Uniwersytetu Jagiellońskiego; pod naciskiem władz austriackich został zwolniony z Uniwersytetu Jagiellońskiego w 1853 pod zarzutem „polsko-rewolucyjnych dążności” i „uprzedzeń wobec Austrii i jej urządzeń”. Mimo krótkiej pracy w Krakowie zdołał stworzyć ważny ośrodek romanistyczny.