Rewolucje w krajach Europy wpłynęły na sytuacje w Szwajcarii. W listopadzie 1918 roku doszło do strajku generalnego. Strajkiem przewodził komitet złożony ze związkowców i działaczy SDPS. W manifeście strajku generalnego zażądano od władz reform socjalnych, politycznych, 8-godzinnego dnia pracy, proporcjonalnych wyborów. Strajk został złamany po tym gdy rząd użył wojna, użycie przemocy przez wojsko doprowadziło do wystąpienia bardziej radykalnych tendencji na łonie socjaldemokratów a także pewnych ustępstw ze strony rządu. W sierpniu 1919 roku partia podjęła decyzję o przystąpieniu do III Międzynarodówki, decyzja została jednak odrzucona już we wrześniu w wyniku głosowania wewnątrzpartyjnego. Doprowadziło to do secesji najbardziej lewicowego skrzydło które w dniach od 5 do 6 marca 1921 oku ogłosiło utworzenie Komunistycznej Partii Szwajcarii. Przed podziałem partii w 1919 roku uzyskała ona 21,7% poparcia. W 1920 roku uchwalono nowy program socjaldemokratów, był on dość lewicowy, stawiał sobie za cel m.in. dyktaturę proletariatu i uznał system władzy rad. Był to jedyny z programów w historii partii który był stricte marksistowski.
W 1928 roku uzyskała 25,25% poparcia w wyborach do Rady Narodowej.