W kladzie zachodnim znajduje się podgatunek nominatywny (takson siostrzany wobec P. s. sanghirana) oraz P. s. abbotti, P. s. palawanensis, P. s. mulleri, P. s. bangkana i kurtaczek rdzawołbisty (P. s. cucullata). Klad wschodni tworzy 6 podgatunków: P. s. goodfellowi, kurtaczek papuaski (P. s. novaeguineae), P. s. hebetior, P. s. mefoorana, kurtaczek wyspowy (P. s. rosenbergii) i kurtaczek zielonosterny (forsteni). „P. s. hebetior” nie jest uznawany przez IOC, a wspomniane badanie wykazało, że jest zagnieżdżony w obrębie P. s. novaeguineae.

Poszczególne podgatunki kurtaczka kapturowego nie mogły powstać tylko w wyniku specjacji allopatrycznej. Prawdopodobnie głównym czynnikiem wywołującym podziały w obrębie tego gatunku jest cykl zlodowaceń i okresów międzylodowcowych. Podczas zlodowaceń poziom morza mógł być nawet o 120 m niższy od współczesnego, dzięki czemu na dwóch szelfach kontynentalnych – Sahulu i Sundzie – tworzyły się pomosty lądowe. Rozmieszczenie geograficzne poszczególnych podgatunków P. sordida wskazuje na rozprzestrzenianie się nie tylko na wyspy położone w głębi oceanu, ale i z szelfu na szelf. Rezultaty badań filogenomicznych wskazują na zachodzenie hybrydyzacji i introgresji w populacji kurtaczków kapturowych w najwyżej niewielkim stopniu. Wyjątkiem jest kurtaczek zielonosterny (P. s.