Papież Benedykt XV mianował go majordomusem papieskim w 1914. Pełnił funkcję gubernatora konklawe po śmierci Benedykta XV (1922); zachował stanowisko majordomusa papieskiego i prefekta Pałacu Apostolskiego także przy kolejnym papieżu, Piusie XI. Istnieją przypuszczeniaYves Chiron, Pie XI: 1857-1939, Perrin, Paryż 2004, s. 130, że w 1923 Pius XI zamierzał powołać ks. Sanza de Samper do Kolegium Kardynalskiego, ale zrezygnował z planowanej nominacji, nie chcąc by jego postępowanie zostało odebrane jako uległość wobec nacisków króla Hiszpanii Alfonsa XIII, domagającego się kreacji kardynalskiej dla Ameryki Południowej (kapelusze kardynalskie w grudniu 1923 odebrali natomiast dwaj wysocy urzędnicy Kurii Rzymskiej – Evaristo Lucidi i Aurelio Galli).
W 1926 Sanz de Samper, po reformie Kurii, utracił stanowisko majordomusa i zajął się opieką nad ciężko chorym przyjacielem, biskupem Peri-Morosini (zmarł on 27 lipca 1931). Od 1928 nosił tytuł majordomusa emeritusa. W 1949 był świadkiem w procesie beatyfikacyjnym Piusa X. Ze względu na pogarszający się stan zdrowia ostatnie lata życia spędził w San Remo, tam też zmarł 22 lutego 1954 i został pochowany.
Przypisy
Linki zewnętrzne
Kategoria:Kolumbijscy duchowni katoliccy Kategoria:Urodzeni w 1873 Kategoria:Zmarli w 1954 Kategoria:Ludzie urodzeni w Bogocie