W młodych owocnikach kapelusz wraz z trzonem otoczony jest białawą zasnówką. Blaszki Szeroko przyrośnięte, wąskie, początkowo żółte z oliwkowym odcieniem, potem brązowe z oliwkowym odcieniem. Trzon Wysokość 6–10 cm, grubość 1,3–2 cm, walcowaty, pełny, u podstawy z szeroką bulwą osiągającą średnicę do 3,5 cm. Powierzchnia siarkowożółta pokryta podłużnie włókienkami zasnówki, początkowo zielonożółtymi, potem od zarodników zmieniającymi barwę na pomarańczowobrązową. Miąższ Białożółtawy, w smaku łagodny, o zapachu suszonego kopru lub pieczywa. Reakcje chemiczne NaOH przebarwia skórkę kapelusza i miąższ na czerwonobrązowo, płyn Lugola na rdzawobrązowo. Cechy mikroskopowe Zarodniki cytrynkowate, brązowe, grubo brodawkowane, silnie dekstrynoidalne, 12,5–15,5 × 8,0–9,5 μm. Cheilocystyd brak.
Występowanie i siedlisko Podano wiele stanowisk Cortinarius elegantissimus w Europie oraz jedno w Kanadzie. W Polsce jego stanowiska podał Andrzej Nespiak w 1973 r. w Pieninach, Władysław Wojewoda w 1974 r. (jako C. auroturbinatus) w Ojcowskim Parku Narodowym i Tomasz Ślusarczyk w 2011 r. nad brzegiem Jeziora Łagowskiego. Aktualne stanowiska podaje internetowy atlas grzybów (jedno w 2021 r.). Znajduje się w nim na liście gatunków zagrożonych i wartych objęcia ochroną.
Naziemny grzyb mykoryzowy. Występuje w lasach mieszanych i iglastych.
Przypisy
Kategoria:Mykobiota Polski Kategoria:Zasłonakowate