Ulica Wolnica (dawniej: Plac Wroniecki) – dwujezdniowa ulica z wydzielonym torowiskiem tramwajowym i drogą rowerową o długości 338 metrów, w centrum Poznania, pomiędzy ulicami Solną na zachodzie, Działową i Świętym Wojciechem na północy, Małymi Garbarami na wschodzie i Placem Wielkopolskim na południu.
Historia Ulicę wytrasowano w okresie zaboru pruskiego, około roku 1800, w mniej więcej tym samym czasie, co Solną i Plac Działowy. Początkowo nazywana była Placem Wronieckim ze względu na kierunek, w którym wybiegała (Wronki) oraz bliskość ulicy Wronieckiej i Bramy Wronieckiej. Jej powstanie wiązało się z likwidacją północnej części fortyfikacji miejskich, z których zachowały się fragmenty przy skwerach Wilhelmiego i Dworzaczka. Wolnica miała charakter targowiska stanowiącego przedłużenie targu istniejącego na Placu Sapieżyńskim (obecnie Wielkopolskim). Dominował tu handel mięsem i rybami. Wiosną 1938 doszło tu do protestów sprzedawców tych artykułów, w związku z wydanym zakazem handlu nimi na targowiskach. W południowej części placu istniała infrastruktura dla obsługi wozów i taborów, natomiast w północnej wzniesiono kamienice prywatne i magistrackie. W 1933 doszło tu do komentowanego przez media włamania i rabunku, podczas którego napadnięto i związano służącą.