Włodzimierz Dawidowicz Medem, właśc. Władimir Grinberg (łot. Vladimirs Davidovičs Mēdems, ros. Владимир Давидович Медем, hebr. ולדימיר מדם, ur. 22 lipca 1879 w Lipawie, zm. 9 stycznia 1923 w Nowym Jorku) – przywódca i teoretyk Bundu w Rosji i w Polsce, działacz oświatowy i publicysta.
Życiorys Medem był synem rosyjskiego lekarza wojskowego w stopniu generała – Dawida. Włodzimierz Medem został ochrzczony w cerkwi prawosławnej, ale jego rodzina przeszła na protestantyzm. W młodości kształcił się w gimnazjum w Mińsku, następnie od 1897 studiował na Uniwersytecie Kijowskim, lecz w 1899 został wydalony z uczelni za udział w strajku studenckim, aresztowany i wysłany do Mińska pod nadzorem policji. W Mińsku w 1900 wstąpił do Bundu. W tym okresie zainteresował się żydowskim proletariatem i jego trudnymi warunkami życia. Pomimo zainteresowania sprawami żydowskimi, nie nawrócił się na judaizm. Medem nauczył się jidysz w wieku 22 lat – język ten był nieużywany w jego rodzinie.