Stamtąd 29 lipca deportowani przewożeni byli dalej bliźniaczymi barkami ciągnionymi przez statek po rzece Lenie. Po minięciu Pokrowska i po przystanku w Jakucku dalsza trasa transportu prowadziła na północ, po czym rzeką Ałdan (dopływem Leny) pod prąd. Pod koniec sierpnia 1940 jedna z barek (około 500 osób, w tym T. Hoff i jego bliscy) została rozładowana w Ust´-Ałłach. Po dwóch dniach przewożono deportowanych stamtąd po około 20 osób łodziami w górę rzeki Ałłach-Juń (dopływ Ałdanu). Po dziesięciu dniach spływu transport zakończył się w osadzie Zwiozdoczka. Z tamtejszego obozowiska grupę prowadzono dalej pieszo. Po przejściu górzystego terenu 14 września 1940 Tadeusz Hoff z matką dotarł do miejsca zesłania, osady Minora, gdzie wkrótce potem, 23 września zmarła jego podupadła na zdrowiu babka. W Minorze funkcjonowała kopalnia złota. Tadeusz Hoff podjął pracę jako uczeń ślusarza w kopalnianych zakładach mechanicznych. Początkowo zdobywał też pieniądze ze sprzedaży osobistych przedmiotów (m.in. skrzypiec) miejscowym Rosjanom. W połowie grudnia 1940 zachorował na malarię (którą zainfekowały go komary podczas podróży przez Syberię), po czym do początku maja 1941 był leczony w szpitalu w Minorze.