również został wybrany do Prezydium związkowej organizacji zakładowej.

Po wprowadzeniu stanu wojennego został internowany 13 grudnia 1981 r. w Ośrodku Odosobnienia w Strzebielinku. Ośrodek internowania opuścił 9 grudnia 1982 r., dwa dni później zwolniono go z pracy w Stoczni Gdańskiej. Jako zwolniony z powodów politycznych nie mógł znaleźć nowej pracy. Otrzymał wsparcie ze strony środowiska działaczy i sympatyków zdelegalizowanej Solidarności ze Stoczni Gdańskiej, którzy przekazywali mu pomoc finansową na utrzymanie rodziny. W 1983 r. znalazł zatrudnienie w Centralnym Muzeum Morskim w Gdańsku, a w 1986 r. powrócił do pracy w charakterze projektanta. W tym charakterze pracował do 1996 r., kiedy to, ze względów zdrowotnych, przeszedł na rentę.

Związał się z Ligą Polskich Rodzin, z jej ramienia kandydował do Senatu w 2005 (w okręgu nr 24 zajął 8. miejsce wśród 16 kandydatów) oraz do sejmiku pomorskiego w 2006 i 2010. W 2002 r. był jednym z założycieli Stowarzyszenia Obrońców i Akcjonariuszy Stoczni Gdańskiej „Arka”, które walczyło o utrzymanie Stoczni Gdańskiej oraz zapewnienie pracownikom udziału w akcjach stoczni. Brał udział w licznych imprezach rocznicowych i konferencjach poświęconych historii najnowszej.