Giedrojć (Gedroyc, Gedroyć, Giedrojc, Gedroit, Gedroitski Książę, Gedroic, Hipocentaur) – polski herb książęcy, odmiana herbu Hippocentaurus. Herb własny rodziny Giedroyciów.
Opis herbu Opis historyczny Juliusz Ostrowski blazonuje herb następująco:
Opis współczesny Opis skonstruowany współcześnie brzmi następująco:
Na tarczy o polu srebrnym hipocentaur normalny w ludzkiej części, a czarny w końskiej, strzela przy tym z łuku do własnego ogona o wizerunku węża złotego.
W klejnocie trzy pióra strusie.
Labry herbowe czarne, podbite srebrem.
Całość otacza płaszcz heraldyczny, podbity gronostajem.
Płaszcz zwieńcza mitra książęca.
Geneza Herb jest własnością rodu Giedroyciów, o których pierwsza wzmianka historyczna pochodzi z 1399 r., kiedy to Wielki Książę Witold Kiejstutowicz sądził sprawę „kniaziów Gedroitskich” z biskupem wileńskim. Według legendy podanej przez kronikę litewską, uzupełnionej przez Stryjkowskiego i Kojałowicza – Gedroyciowie mają pochodzić od mitycznego Dowszprunga. Przeciw tej teorii stoi natomiast Józef Wolff, który wywodzi Giedroyciów od udzielnych książąt litewskich, a mianowicie od dynastii, które poprzedziły Giedyminowską.