aresztowanie aż 40 członków faktycznie rozbiło RPPS.

1919–1939 W 1919 roku po decyzji kierownictwa PPS zakazującej współpracy socjalistów z komunistami przy tworzeniu Rad Delegatów Robotniczych oraz nakazującej tworzenie odrębnych tzw. Niepodległościowo-Socjalistycznych Rad, secesji dokonała PPS-Opozycja.

Na XVI Zjeździe PPS zorganizowanym w dniach 23–27 kwietnia 1919 roku w Krakowie lewica krytykowała i potępiła wojnę na wschodzie z powodu nie wprowadzenia na zdobytych przez Wojsko Polskie terenach, demokratycznych przeobrażeń, przede wszystkim reformy rolnej.

Lato 1920 roku i marsz Armii Czerwonej na Warszawę były katalizatorem nastrojów w szeregach PPS. Elementy radykalne i rewolucyjne z Jerzym Sochackim na czele wypowiedziały się za rewolucją i dyktaturą proletariatu. Z PPS odeszła także w 1921 roku grupa socjalistów z Bolesławem Drobnerem na czele, która w rok później zorganizowała się w samodzielną partię polityczną jako Partia Niezależnych Socjalistów (od roku 1924 jako Niezależna Socjalistyczna Partia Pracy).