Już w okresie poprzedzającym XXIII Kongres PPS doszło do poważnej aktywizacji lewego skrzydła partii. Na terenie krakowskiego Okręgowego Komitetu Robotniczego silnie wzrastały wpływy opozycji kierowanej przez Bolesława Drobnera. Do jego najbliższych współpracowników należeli Marian Bogatko i Julian Hochfeld, którzy domagali się dopuszczenia do władz OKR ludzi młodszych o poglądach, o poglądach radykalnych. Udało im się doprowadzić do wyboru na Kongres PPS wielu delegatów, zwolenników jednolitego frontu. Również na Górnym Śląsku kształtowała się opozycja pepeesowska, współdziałająca w lewicą krakowskiego OKR. Opozycja, inspirowana przez Drobnera, zmierzała do porozumienia z dołowymi organizacjami KPP. Dążyła ona na przykład do utworzenia jednolitofrontowego komitetu obrony więźniów politycznych. Podobnie opozycyjną działalność rozwijała w przededniu Zjazdu lewica partyjna w okręgu łódzkim i białostockim. Także na terenie innych okręgów silnie wzrastały wpływy elementów antyreformistycznych. Jednakże brak było tam wystąpień lewicy zorganizowanej tak, jak w Krakowskiem, na terenie Górnego Śląska, Łodzi czy Białegostoku.
Źródło i licencja
Fragment artykułu Wikipedia — Lewica socjalistyczna w Polsce · historia autorów.
Tekst: CC BY-SA 4.0. Wydzielono fragment z dłuższego artykułu.