Ostatecznie bowiem dobrostan Nefitów wynikał z ich gotowości do przestrzegania przykazań Bożych. W tym sensie to właśnie religijna aktywność Moronihaha, a nie jego umiejętności wojskowe przyniosły poprawę sytuacji na froncie. Sytuacja niemniej w momencie, w którym Moronihah znika z zapisu, pozostawała delikatna, z siłami nefickimi wciąż w bardzo niestabilnej pozycji.

Osobowość oraz życie duchowe Przez komentatorów wychwalany za rozliczne przymioty charakteru oraz bycie godnym spadkobiercą ojca, już w relatywnie wczesnych publikacjach świętych w dniach ostatnich. Opinię taką wyraził choćby przywoływany wcześniej George Reynolds w pracy The Story of the Book of Mormon z 1888, jak również w późniejszym A Dictionary of the Book of Mormon, Comprising Its Biographical, Geographical and Other Proper Names. Na płaszczyźnie religijnej wyróżniała go gorliwość oraz wierność nakazom Bożym. Poza obowiązkami wojskowymi otrzymał także posłannictwo jako prorok. Było to zresztą zgodne z neficką tradycją powoływania na naczelnego dowódcę kogoś, kto miał ducha objawienia i proroctwa. Znika z kart mormońskiej świętej księgi po około trzydziestu bądź przynajmniej dwudziestu dziewięciu latach posługi.