Odzyskał kontrolę nad stołeczną Zarahemlą i pozwolił odejść pojmanym jeńcom lamanickim. Było to interpretowane zresztą jako oznaka oddziaływania Ducha Świętego, nie tylko jako zwyczajna kontynuacja dążącej do pokoju polityki Moroniego.

Ostatni konflikt zbrojny, podczas którego Moronihah posługiwał jako naczelny dowódca, sprowokowany został przez współdziałających z nefickimi odstępcami Lamanitów. Jakkolwiek próby jego wywołania początkowo były nieskuteczne, ofensywa lamanicka zakończyła się spektakularnym sukcesem. Zajęli całą ziemię Zarahemla, jak również tereny w pobliżu ziemi Obfitość. Wskazywano, iż tak ogromna skala nefickiej klęski musiała być konsekwencją skoordynowanych działań współpracujących z wrogiem Nefitów. Podnoszono też, że w grę mogła wchodzić aktywność tajnego sprzysiężenia mającego na celu obalenie nefickiego rządu. Starszy George Reynolds w swym opisie sytuacji dodawał, że poza stołecznym miastem Zarahemla, w lamanickie ręce wpadły miasta takie jak Manti czy Moroni. Podkreślał także okrucieństwo zwycięskich Lamanitów.