Poza wymienionymi wyżej etymologiami zaproponowano szereg innych, lecz wszystkie one posiadają problemy natury fonetycznej. Głównym argumentem przeciwko zapożyczeniom z języków indoirański jest fakt, że na wczesnym etapie obce *a zawsze przechodziło w prasłowiańskie *o, np. prasł. *xorna ‘jedzenie, pożywienie, żywność’, które prawdopodobnie zapożyczone jest z jęz. irańskich, por. awest. 𐬓𐬀𐬭𐬆𐬥𐬀, xᵛarəna- ‘jedzenie’. Kazimierz Moszyński próbował rozwiązać ten problem tłumacząc, że pierwotne *o w teonimie zamieniło się w *a pod wpływem pospolitych słów jak *svariti (sę), *svarъ, *svara. Jednak wpływ słów przez niego wymienionych na teonim jest niczym nie poparty.
Etymologie słowiańskie Inni badacze sugerowali, że rdzeń swar związany jest ze st.-ind. swar ‘słońce’, nie na zasadzie pożyczki, lecz na zasadzie pokrewieństwa. Max Vasmer wskazał jednak, że ⟨r⟩ występujące w formach indoirańskich jest nieoryginalne i wywodzi się z praindoeuropejskiego *l, które zachowało się w językach słowiańskich nienaruszone, a sama przemiana ⟨l⟩ w ⟨r⟩ zaszła tylko w językach indoirańskich. Ind. słowo swar i awest. hvar wywodzi się z pie.