Współkonsekratorami byli emerytowany arcybiskup izmirski Edoardo Tonna oraz emerytowany nuncjusz apostolski abp Giuseppe Burzio.
Nieco ponad dwa miesiące później, 14 grudnia 1962, bp Paschini zmarł. W testamencie zapisał swoją bibliotekę i prywatne archiwum seminarium duchownemu w Udine.
Praca naukowa Ks. Pio Paschini początkowo zajmował się historią kościołów lokalnych, głównie Patriarchatu Akwilei. Po przeprowadźcie do Rzymu, gdy uzyskał dostęp do Tajnego Archiwum Watykańskiego i Biblioteki Watykańskiej, zajmował się biografiami prałatów katolickich, szczególnie, lecz nie tylko, pochodzących z jego ojczystego Friuli. W swoich pracach skupiał się na wydarzeniach historycznych, aspekty religijne pozostawiając w tle. W latach 20. XX w. wydał podręcznik do nauki historii Kościoła w seminariach duchownych. Papieska Akademia Nauk zleciła mu napisanie biografii Galileusza, która jednak została chłodno przyjęta w kręgach kościelnych i opublikowana dopiero w 1964, po śmierci Paschiniego.
Bibliografia
Kategoria:Włoscy biskupi katoliccy Kategoria:Historycy Kościoła katolickiego Kategoria:Włoscy historycy Kategoria:Nauczyciele akademiccy Papieskiego Uniwersytetu Laterańskiego Kategoria:Absolwenci Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego Kategoria:Urodzeni w 1878 Kategoria:Zmarli w 1962 Kategoria:Ludzie urodzeni w Tolmezzo