U dorosłych osobników dominuje ubarwienie brązowe do czarnobrązowego, szczękoczułki mają człony nasadowe ciemnoniebieskie u samic i różowofioletowe u samców, zachowane są natomiast żółte obrączki między udami i rzepkami wszystkich odnóży. Dłuższy niż szeroki karapaks ma lekko wyniesioną część głowową, wyraźne rowki głowowe i tułowiowe, prostą i głęboką, okrągłą jamkę oraz wyraźny, szerszy niż długi, równomiernie wysklepiony wzgórek oczny. Brak jest nadustka. Szczękoczułki mają od 11 do 14 ząbków na przednich krawędziach bruzd. Włoski parzące zlokalizowane są w łatce w odsiebnej części przednio-bocznej powierzchni ud nogogłaszczków. Kolejność par odnóży od najdłuższej do najkrótszej to: I, IV, II, III.
Samce mają na goleniach pierwszej pary odnóży apofizy (haki) goleniowe złożone z dwóch gałęzi, z których krótsza ma pojedynczy megakolec na powierzchni wewnętrznej, a dłuższa pojedynczy megakolec położony przedwierzchołkowo. Nogogłaszczki samca cechuje gruszkowaty do kulistego bulbus z długim, smuklejszym i bardziej wyprostowanym niż u E. uatuman, na szczycie lekko ku górze zakrzywionym embolusem.