Była jednym z prekursorów polskiej arteterapii i twórczynią koncepcji arteterapii opartej na kulturze (kulturoterapii). Specjalizowała się w biblioterapii i łączonych formach arteterapii, jak również w badaniach nad historią i metodologią arteterapii. Jako profesor UAM zainicjowała na Wydziale Pedagogiczno–Artystycznym tej uczelni w Kaliszu pierwsze w Polsce studia licencjackie (1996) i podyplomowe (2000) z arteterapii. Była też profesorem Uniwersytetu Wrocławskiego (prowadząc studia doktoranckie i promując czterech doktorów nauk humanistycznych) i Uniwersytetu Zielonogórskiego.
Wykładała na uczelniach w Lublinie, Gnieźnie, Lubinie, Sosnowcu i Legnicy oraz gościnnie w Konserwatorium we Lwowie, Uniwersytecie Tor Vergata w Rzymie, Uniwersytecie Cukurova w Adanie (program Erasmus), Uniwersytetach Pedagogicznych w Wilnie, Żytomierzu i Lipawie.
Od czasu wejścia Polski do Unii Europejskiej współpracowała z European Consortium for Arts Therapies Education jako przedstawiciel regionalny tej organizacji, a następnie przedstawiciel globalny w Polsce.