Epuraea guttata – gatunek chrząszcza z rodziny łyszczynkowatych i podrodziny Nitidulinae. Zamieszkuje palearktyczną Eurazję od Półwyspu Iberyjskiego po Iran. Bytuje w fermentującym soku wyciekającym z uszkodzonych drzew liściastych i pod ich korą.
Taksonomia Gatunek ten opisany został po raz pierwszy w 1792 roku przez Johana Christiana Fabriciusa pod nazwą Nitidula decemguttata. Obowiązujący epitet gatunkowy został natomiast nadany w 1811 roku przez Guillaume’a-Antoine’a Oliviera w kombinacji Nitidula guttata.
Morfologia Chrząszcz o owalnym w zarysie ciele długości od 3 do 4,4 mm. Wierzch ciała ubarwiony jest rdzawobrunatnie z wyraźnymi żółtawymi plamami, z których jedna leży na przedpleczu przed tarczką. Oskórek wierchu ciała u samic jest skórzasty, u samców zaś gładki. Czułki u samców mają człon dziewiąty węższy od dziesiątego, zaś u samic tak szeroki jak dziesiąty lub nieco od niego szerszy. Przedplecze jest mniej więcej dwukrotnie szersze niż długie, na przedniej krawędzi głęboko wycięte, po bokach z szerokim, rynienkowatym obrzeżeniem. Pokrywy również mają szerokie, rynienkowate obrzeżenie krawędzi bocznych, a ich wierzchołki są łagodnie zaokrąglone. Zapiersie jest znacznie dłuższe od pierwszego z widocznych sternitów odwłoka. Odnóża mają stopy o pazurkach pozbawionych ząbków u podstawy.