W 1881 poznała Marie von Ebner-Eschenbach i została przez nią zaproszona do grona przyjaciół i kręgu literackiego. W grupie ujawnił się jej wybuchowy charakter. Relacje charakteryzowały naprzemienne fazy bliskości i konfliktów. Mimo tego Helene i Marie często korespondowały. W „Neue Zürcher” Druskowitz napisała pozytywną recenzję o pozycji Ebner-Eschenbach pt. Erzählungen (Opowieści).
Druskowitz zapoznała się ze szwajcarską historyczką, filozofką i przyjaciółką Friedricha Nietzschego, Barbarą Margarethą von Salis. W 1884 nawiązała kontakt z Rainerem Marią Rilkem i Paulem Rèe. Ferdinand Conrad Meyer pisał o niej w liście: Ma coś tureckiego lub serbskiego, a jednocześnie zna na pamięć wszystkie współczesne teorie filozoficzne, co jest mało tureckie. Uważam to za cenne i jeśli mogę pomóc w jej szybkim rozwoju, zrobię to bardzo chętnie. W październiku 1884 poznała Lou Andreas-Salomé i Friedricha Nietzschego, których przedstawiła jej Malwida von Meysenbug. Zaprzyjaźniła się z Nietzschem, ale już po kilku miesiącach jej entuzjazm opadł. Niemniej Helene Druskowitz była jedną z nielicznych osób, które otrzymały egzemplarz książki Tako rzecze Zaratustra wydanej przez Nietzschego. Przyjaźń z filozofem skończyła się, gdy w Moderne Versuche eines Religionsersatzes (1886) skrytykowała jego prace i zwróciła egzemplarz książki.