W 1594 roku na wyprawę ruszyły trzy statki pod dowództwem Willema Barentsa (1550–1597), Cornelisa Naya i Branta Ysbrantszoona. Barents dotarł do Nowej Ziemi, jednak jej opłynięcie od północy uniemożliwiały masy lodu, co zmusiło go do odwrotu na południe ku wyspie Wajgacz. Nay i Ysbrantszoon dopłynęli do Jugorskiego Szaru i przepłynęli na Morze Karskie, lecz zawrócili, by zdążyć przed lodami. Wyprawa powróciła do Holandii we wrześniu, przywożąc informacje o tym, że przeprawa dalej na wschód jest możliwa.
Dalsza działalność Balthasar de Moucheron zaangażował się w organizację wypraw do Indii. Dla celów każdej wyprawy zakładał spółkę partnerską – były to prekursorki Holenderskiej Kompanii Wschodnioindyjskiej (hol. Vereenigde Oostindische Compagnie, VOC). Jedną z takich spółek była Veerse Compagnie.
W 1597 roku eksperymentował z połowami dorsza w pobliżu Nowej Fundlandii. Zarządzał kilkoma placówkami handlowymi na Morzu Czerwonym i w Zatoce Perskiej. Wiódł prym w handlu Zelandii z Lewantem i handlu solą z Curaçao. W 1598 roku jego flota handlowa była tak duża, że mógł związać się z miastem Veere kontraktem na obsługę w porcie od 18 do 20 statków rocznie. De Moucheron miał zatrudniać ponad 1000 marynarzy. Pracowali dla niego m.in.