Zrzeszenie Literatów i Dziennikarzy Hebrajskich w Polsce – polskie stowarzyszenie zawodowe zrzeszające pisarzy i dziennikarzy żydowskich piszących po hebrajsku, działające w latach 1933–1939.
Historia Z początku powstały w marcu 1916 roku Związek Literatów i Dziennikarzy Żydowskich w Warszawie zrzeszał tak literatów i dziennikarzy tworzących w jidysz, jak i po hebrajsku, jednak już w 1921 roku pisarz Eliezer Sztajnman wystąpił ze stowarzyszenia, by założyć odrębną organizację reprezentującą wyłącznie literatów tworzących po hebrajsku. Wraz z pisarzem związek opuścili m.in. Jaakow Kahan, Samuel Poznański, Ozjasz Thon i Samuel Lejb Gordon, jednak nie udało się im uzyskać pozwolenia na rejestrację nowego związku. Zrzeszenie Literatów i Dziennikarzy Hebrajskich w Polsce zostało powołane dopiero wiosną 1930 roku dzięki staraniom Cwi Zwuluna Wajnberga, który od 1929 roku dążył do stworzenia w Polsce oddziału Związku Pisarzy Hebrajskich w Tel Awiwie. W zarządzie zasiadali Cwi Zwulun Wajnberg, Josef Heftman, Mosze Feldsztajn, Awraham Lejb Jakubowicz i Eljahu Israel Handelzelc.