Z tej okazji odbył się mecz gospodarzy ze Stade de Reims (2:0).
Nowo otwarty stadion miał bieżnię lekkoatletyczną i otaczające ją ze wszystkich stron trybuny, które z wyjątkiem niższego, południowego łuku, były dwupiętrowe. Drugi poziom trybun wzdłuż boiska (po obu stronach) wyposażono w zadaszenie. Pojemność areny wynosiła 44 000 widzów. W późniejszym czasie zadaszono także piętrową trybunę na północnym łuku. Po instalacji plastikowych krzesełek pojemność obiektu spadła do niecałych 20 000 widzów. Krzesełek nie zainstalowano na południowym łuku, który jest wyłączony z użytkowania.
Stadion od początku należał do klubu. W 1961 roku, z powodu problemów finansowych Belenenses, obiekt przejęło miasto. Kilka lat później, dzięki interwencji ówczesnego prezydenta Portugalii, Américo Tomása, stadion ponownie stał się własnością klubu. W styczniu 1970 roku, w wyrazie wdzięczności, obiekt nazwano imieniem Américo Tomása. W maju 1974 roku, po rewolucji goździków, powrócono do starej nazwy.