Wraz z pojawieniem się pięciu innych regionalnych federacji piłkarskich – Jutland BU (JBU), Zealand BU (SBU), Funen BU (FBU), Lolland-Falster BU (LFBU) i Bornholm BU (BBU) – zaczęli organizować mistrzostwa na własną rękę w regionach, równolegle z Mistrzostwami Kopenhagi.
Pierwsze oficjalne mistrzostwo Danii, zwane Landsfodboldturneringen (pol. Narodowy Turniej Piłkarski), zostało rozegrane w sezonie 1912/13. Do 1927 roku najpierw wyłaniano mistrzów regionalnych federacji, które potem w serii play-off zmagały się o mistrzostwo prowincji. Najlepsze zespoły z prowincji zdobywały jednocześnie kwalifikacje do mistrzostw Danii, które rozgrywane z najlepszymi drużynami federacji z Kopenhagi. W latach 1914–1917 wicemistrz KBU grał półfinałową grę przeciwko najlepszemu zespołowi z reszty Danii, a zwycięzca barażu następnie walczył z mistrzem KBU w finale Mistrzostw Danii. Ponieważ kluby w Kopenhadze były silniejsze niż drużyny prowincjonalne, oznaczało to, że w finale często rywalizowały dwa kluby z Kopenhagi.