Przed podjęciem studiów udał się na praktykę jako elew leśnictwa w lasach państwowych do Ludwikowa koło Poznania. W wyniku aresztowania przez policję pruską został skazany na 4 tygodnie więzienia (kary nie odsiedział), stracił praktykę w Ludwikowie i przeniósł się do Rydzyny.
Na wieść o wybuchu powstania styczniowego zaangażował się w prace Komitetu Działyńskiego. W stopniu podporucznika kosynierów został współorganizatorem oddziału powstańczego, który miał za zadanie rozpocząć działania w Kaliskiem. Skoraczewski brał udział w bitwie pod Pyzdrami i pod Ignacewem – tam został ranny. Aresztowany przez władze pruskie został osadzony w więzieniu w Gnieźnie, skąd zwolniono go 12 maja 1863 r. Poszukiwany w wyniku kolejnego śledztwa opuścił Wielkopolskę i w czerwcu 1864 r. pod obcym nazwiskiem udał się najpierw do Drezna, potem do Zurichu. W wyniku procesu berlińskiego został w ścisłym gronie osób (11) zaocznie skazany na karę śmierci.