Manuela Mena wskazuje na okres wojny niepodległościowej (1808–1812) i podobieństwo z Portretem Rafaela Esteve Vilelli z 1815 roku. Według Valentína Carderery syn aktorki posiadał dwa portrety matki namalowane przez Goyę w 1810 i 1811, nie wiadomo, czy obraz z National Gallery to jeden z nich. Fakt, że obraz pozostał w rodzinie aktorki aż do początku XX wieku sugeruje, że został zamówiony przez jej męża, być może przed wyjazdem do Francji w maju 1804 roku.
Opis obrazu Sportretowana aktorka siedzi w eleganckiej, wyprostowanej pozycji na szerokiej sofie w stylu Ludwika XVI, obitej złotawą adamaszkową tkaniną, która nadaje portretowi blasku. Ten mebel był często używanym rekwizytem w madryckiej pracowni Goi, dlatego prawdopodobnie tam powstał portret. Ubrana jest w modną suknię z czarnego jedwabiu z wysokim stanem, w stylu empire. Dekolt sukni jest ozdobiony białą koronką, a czarna koronkowa mantyla w naturalny sposób opada jej na ramiona. Na tle mantyli, namalowanej krótkimi i energicznym pociągnięciami pędzla, połyskują kolczyki w kształcie koła. W dłoniach trzyma zamknięty wachlarz, być może z kości słoniowej, a jej ręce okrywają jedwabiste rękawiczki bez palców. Jej spojrzenie jest nieco melancholijne, a w uśmiechu pojawia się szczypta ironii. Brak atrybutów, które zdradzałyby nazwisko lub pozycję społeczną portretowanej.