Praca ukazała się w 1924 roku w „Imago”.
Choć Rankowie należeli do najbliższego kręgu Freuda, możliwe, że poglądy Beaty na rolę matki w rozwoju dziecka mogły wpłynąć na nowe teorie Ottona Ranka, które z czasem doprowadziły do rozłamu w środowisku wiedeńskich psychoanalityków i zerwania relacji między Freudem a Rankiem. Małżeństwo w 1926 roku opuściło Wiedeń i wyjechało do Paryża. Beata poruszała się tam w kręgach artystycznych, poznając m.in. Henry’ego Millera i Anaïs Nin i kontynuowała badania na temat roli kobiety w Bibliotece Narodowej Francji, zaś jej mąż wielokrotnie wyjeżdżał do Stanów Zjednoczonych, gdzie rozwijał własną praktykę. W 1933 roku został współzałożycielem Psychological Center and Summer Institute, a Beata wspierała go w kwestiach administracyjnych. W następnym roku Otto emigrował na stałe do Stanów, lecz Beata pozostała we Francji. Zaogniająca się sytuacja polityczna w Europie zmusiła ją w 1936 roku do wyjazdu za ocean.