Getto (1941–1942) 24 stycznia 1941 r. starosta Kreishauptmann Ernst Gramss wydał zarządzenie o utworzeniu gett w Sokołowie Podlaskim, Sterdyni i Kosowie Lackim. Getto było podzielone ulicą Długą na dwie części. Teren pierwszej części znajdował się pomiędzy rzeką Cetynią a ul. Długą. W jej skład wchodziły ulice Próżna, Szkolna (obecnie Kuśnierska), Szeroka, Winnice, Bożnicza (obecnie Magistracka), Niecała, Nowa oraz Siedlecka. Teren drugiej części getta obejmował ulice Długą (jedną stronę), Szewski Rynek, Mały Rynek, Przechodnią, Wilczyńskiego, Krótką i Piękną. Ulica Długa była wyłączona z terenu getta. W sierpniu 1941 Żydzi zaczęli stawiać ogrodzenie getta. Powstały dwie bramy wjazdowe – na ulicy Bożnicznej, i u zbiegu ulicy Wilczyńskiego i Szewskiego Rynku. Przy bramach ustawiono posterunki, które obsadzono policją granatową, żydowską oraz pełnili tam straż żandarmi niemieccy. Organizowanie getta zakończono w październiku 1941 roku. Komendantem został Sudrik – Polak pochodzący z Poznania. W sierpniu 1941 roku z powodu głodu i przeludnienia na terenie getta wybuchła epidemia tyfusu. Pogarszająca się sytuacja zmusiła Niemców do otworzenia szpitala w getcie, który prowadził doktor Wakulicz, a następnie doktor Maria Rotenberg.