Po krótkim szkoleniu Johanna pracowała jako pielęgniarka wojenna (1914–1915).
Rozpoczęła karierę taneczną po szkoleniu u tancerki Rity Sacchetto, które sfinansował Ernst Weiss. Debiutowała w 1916 w utworze "Goryl. Fantastyczna bajka ze Wschodu. Szkic w jednym akcie". Wówczas po raz pierwszy użyła pseudonimu artystycznego Rahel Sanzara. Wyjechała z taneczną pantomimą do Pragi, Wiednia i Budapesztu. Zawiedziona kierunkiem, wróciła do tańca ekspresyjnego, który studiowała.
Imię, którego użyła w pseudonimie, wynikało z kontaktu z żydowskimi aktorami w Loesdau Verlag. Nazwisko, jakie przyjęła, prawdopodobnie pochodzi od sanskryckiego słowa oznaczającego odrodzenie.
Od 1916 pracowała jako aktorka filmowa w filmach niemych. W 1917 wystąpiła w dektektywistycznym filmie Der Fall Routt...!, który nazwała później kiczowatym. Od wiosny 1918 do września 1919 mieszkała w Monachium. Tam uczyła się aktorstwa u Otto Falckenberga, reżysera gatunku Kammerspiel. W tym czasie poznała aktorkę Annemarie Loose-Leyhausen, z którą przyjaźniła się do końca życia. Sanzara występowała w Deutsche Kammerspiele w Pradze oraz w kilku sztukach w Wedekind w Pradze, ale gościnnie, nie jako stała pracownica. W latach 1921–1924 pracowała w Hessisches Landestheater Darmstadt. Sprowadził ją tam Gustav Hartung, jeden z najważniejszych reżyserów lat 20. XX w.