Podczas I wojny światowej założył w Nowym Mieście ochronkę dla dzieci. Za pośrednictwo między mieszkańcami miasta a dowództwem okupujących je wojsk niemieckich został w lutym 1915 roku oskarżony przez Rosjan o zdradę stanu, uwięziony w warszawskim więzieniu w Mokotowie, a potem wywieziony do Piotrogrodu i więziony w Kriestach. 4 września 1916 został uniewinniony przez sąd wojskowy w Witebsku. Uwolniony działał wśród Polaków na terenie Rosji, min. w Saratowie, Kijowie i Smoleńsku. Został kapelanem obozu dla jeńców i szpitala polowego nr 2 w Darnicy pod Kijowem, a potem kapelanem Koncentracyjnego Punktu Wojskowych Polaków w Kijowie. Do Polski powrócił w grudniu 1918 r. i osiadł w warszawskim klasztorze kapucynów.
Wziął udział w wojnie polsko-bolszewickiej (1919-1921) jako kapelan wojskowych szpitali warszawskich i przewodniczący Towarzystwa „Pomoc Żołnierzowi Frontu. W okresie niepodległości zajmował się działalnością religijno-społeczną. Pracował nad zaangażowaniem tercjarzy (Trzeciego Zakonu Franciszkańskiego) w życie społeczne. Zaangażowany był również w działalność Polskiego Czerwonego Krzyża. Związany był ze środowiskami prawicowymi.