Ilja Michajłowicz Lubowcew, (ur. we wsi Bogorodskoje, zm. 15 lutego 1975 w Moskwie) – radziecki wojskowy, generał major.
Życiorys Urodził się we wsi Bogorodskoje (obecnie teren tej wsi jest częścią Moskwy), w rodzinie stolarza. Ukończył 4-klasową szkoły wiejskiej, pracował przy wydobyciu torfu i w fabryce papierosów.
W 1916 roku został zmobilizowany do armii rosyjskiej, do samodzielnego zapasowego dywizjonu kawalerii okręgu moskiewskiego. Pełnił tam funkcję pisarza, nie uczestniczył w walkach na froncie I wojny światowej. W lipcu 1917 roku udał się na urlop, z którego już nie powrócił.
W październiku 1917 roku wstąpił do oddziału Czerwonej Gwardii w Moskwie, gdzie był dowódcą drużyny i plutonu. W lutym 1918 roku dobrowolnie wstąpił do Armii Czerwonej, gdzie został dowódcą plutonu kawalerii oddziału specjalnego przeznaczenia. W maju 1919 roku został dowódcą plutonu kawalerii w 1 Moskiewskim pułku terytorialnym, który został skierowany na Front Południowy wojny domowej. Następnie w grudniu 1918 roku został dowódcą oddziału kawalerii ochrony linii kolejowych, pomocnikiem komendanta i komendantem oddziału kawalerii na Froncie Wschodnim, a od lipca 1920 roku dowódcą dywizjonu kawalerii 36 pułku strzeleckiego na Froncie Zachodnim.