Kirkcudbrightshire (także Kirkcudbright, East Galloway, Stewartry of Kirkcudbright lub The Stewartry, ) – hrabstwo historyczne w południowo-zachodniej Szkocji, z ośrodkiem administracyjnym w Kirkcudbright. Współcześnie teren hrabstwa znajduje się w granicach jednostki administracyjnej Dumfries and Galloway.

Położone było nad północnym brzegiem zatoki Solway Firth (Morze Irlandzkie). Wybrzeże przeważająco urwiste, rozczłonkowane przez estuaria rzek Nith, , Dee, i . Większa część hrabstwa położona była na obszarze Wyżyny Południowoszkockiej. Północno-zachodnią część hrabstwa zajmowało pasmo górskie , w jego obrębie najwyższy szczyt – Merrick (843 m n.p.m.). Krajobraz pofałdowany, poprzecinany licznymi dolinami. Powierzchnia hrabstwa w 1887 roku – 2325 km², w 1951 roku – 2323 km² (3% terytorium Szkocji). Liczba ludności w 1887 roku – 42 127, w 1951 roku – 30 725 (0,6% populacji Szkocji).

Hrabstwo znajdowało się dawniej we władaniu , posiadających szeroką autonomię. Do XIV wieku zachowało odrębny od reszty Szkocji kodeks prawny. Podporządkowane władzy królewskiej zostało w 1455 roku, w okresie panowania Jakuba II.