Hinckleya (dwóch od 1854 – o numerach 535 „Hercules” i 536 „Samson” – o średnicy kół napędowych wynoszącej 5 ft oraz średnicy cylindra wynoszącej 17″ i skoku 20″; jednej od 1857 ważącej 21 t – „Kennebecassis”; trzech – „Petitcodiac”, „Scadouc”, „Anagance” – od 1858), po jednej w zakładach w Portland (od 1854 – o numerze 64 „Saint John” – średnica kół napędowych: 4½ ft; średnica cylindra: 12″; skok cylindra: 18″) i zakładach w Springfield (od 1859 – „Sussex”) – i 5 wyprodukowanych w zakładach Fleminga i Humberta w Saint John (jednej od 1858 o numerze 1 – „Loostauk”; czterech o osiach napędowych łączonych zewnętrznie, średnicy kół napędowych wynoszącej 5½ ft, średnicy cylindra wynoszącej 15″ i skoku 22″ oraz wadze 35 t, w tym dwóch od 1859 – o numerach 2 „Ossekeag” i 3 „Apohaqui”, i dwóch od 1860 – o numerach 4 „Prince of Wales” i 5 „Norton”)..
Przedsięwzięcie z powodu niedostatku funduszy ostatecznie ograniczone zostało do oddanej do użytku w 1860 linii kolejowej w Nowym Brunszwiku z Saint John do Shediac (w 1857 udostępniono fragment z Shediac do Moncton) .