Schwimmer zaangażowany był także w rozwój projektu samolotu Lawi i pocisku Gabriel.
W 1978 roku, po 25 latach sprawowania funkcji prezesa Bedek a później IAI, przeszedł na emeryturę, prawdopodobnie ze względu na konflikt interesów, w jaki popadł z Mosze Dajanem i Ezerem Weizmanem. Na emeryturze zainwestował w badania nad lekiem, który, jak wierzył, będzie w stanie pokonać raka. Był doradcą premiera ds. technologii i przemysłu. Zajmował się także rozwijaniem relacji Izraela z Iranem szacha Rezy Pahlawiego i RPA w okresie apartheidu. W przypadku Iranu Izraelczycy chcieli zaangażować się w rozwój jego przemysłu lotniczego, ale plany te porzucono po rewolucji. Po rewolucji w Iranie Schwimmer wraz z oficerem Mosadu próbowali przekonać Cyrusa Rezę Pahlawiego do obalenia Ajatollaha Chomeiniego. Chcieli stworzyć program szkoleń dla wygnanych irańskich wojskowych. W tym celu powołali spółkę, która za saudyjskie pieniądze kupowałaby broń z Izraela dla sił wrogich Chomeiniemu. Pomysł zyskał nawet akceptację ówczesnego ministra obrony Ariela Szarona. Planowi sprzeciwił się jednak premier Menachem Begin i szef Mosadu .