9 listopada 1939 roku władze okupacyjne oskarżyły Żydów o spowodowanie pożaru budynków przy ul. 3 Maja. Niemcy następnego dnia (lub 11 listopada) zgromadzili między 500 a 800 osób pochodzenia żydowskiego. Nakazano wykopać doły, a następnie zamordowano wszystkich zgromadzonych Żydów. Byli to głównie przybyli do miasta uchodźcy lub osoby starsze, którym nie udało się wyjechać. Według dokumentów niemieckich 364 mężczyzn, kobiet i dzieci zostało rozstrzelanych przez 4. batalion policji dowodzony przez pułkownika policji Brennera.
Jadwiga Długoborska 11 listopada 1939 roku udzieliła schronienia 10 osobom z żydowskich rodzin Renkant, Ryczke, Lewartowicz i Szumowicz. Następnie pomogła im przekroczyć niemiecko-radziecką granicę.
W Ostrowi nie utworzono getta. Jeszcze we wrześniu i październiku 1939 r. Niemcy wypędzili prawie wszystkich żydowskich mieszkańców miasta na sowiecką stronę pobliskiej linii demarkacyjnej. Wielu z tych, którzy uciekli, zginęła po 1941 roku. Ocaleli jedynie ci Żydzi, których Sowieci zesłali do obozów pracy na Syberii.
Wśród 861 dzieci (sierot i półsierot) żydowskich, którym władze sowieckie zezwoliły w 1942 r.