Inowo (; ) – wieś na Białorusi, w obwodzie witebskim, w rejonie brasławskim, w sielsowiecie Ciecierki.
Historia W czasach zaborów dobra w gminie Jody, w powiecie dzisieńskim, w guberni wileńskiej Imperium Rosyjskiego. Pod koniec XIX wieku należała Ignacego Rudominy
W latach 1921–1945 kolonia i folwark leżały w Polsce, w województwie wileńskimPrzynależność wojewódzka zmieniała się. Wieś leżała w województwie nowogródzkim (1921–1922), w Ziemi Wileńskiej (1922–1926) i w województwie wileńskim (od 1926)., w powiecie dziśnieńskim (od 1926 w powiecie brasławskim), w gminie Jody.
Według Powszechnego Spisu Ludności z 1921 roku zamieszkiwały:
kolonia – 102 osoby, 99 było wyznania rzymskokatolickiego a 3 prawosławnego. Jednocześnie 20 mieszkańców zadeklarowało polską a 82 białoruską przynależność narodową. Było tu 20 budynków mieszkalnych. W 1931 w 22 domach zamieszkiwało 86 osób. folwark – 24 osoby, 99 było wyznania rzymskokatolickiego a 3 prawosławnego. Jednocześnie 20 mieszkańców zadeklarowało polską a 82 białoruską przynależność narodową. Były tu 3 budyni mieszkalne. W 1931 w 2 domach zamieszkiwało 15 osób.
Wierni należeli do parafii rzymskokatolickiej i prawosławnej w Ikaźni.