W międzyczasie urodziła trzech synów: w 1949 Anatola, który został fizykiem zajmującym się fizykochemią powierzchni, w 1953 Georgija, który studiował biologię i ekonomię, wykładowcę na Uniwersytecie w Twente, oraz w 1958 Wiktora, który studiował inżynierię elektryczną i został wykładowcą na wydziale fizyki w Uniwersytecie Goethego we Frankfurcie. W 1959 wznowiła studia doktoranckie w Pracowni Fizyki Polimerów warszawskiego Instytutu Chemii Przemysłowej pod kierunkiem Andrzeja Ziabickiego. Doktorat uzyskała w 1962 w Warszawie, zaś habilitację w 1966 w Łodzi. Obie prace napisała o fizyce polimerów. W latach 1967–1968 pracowała w Instytucie Podstawowych Problemów Techniki Polskiej Akademii Nauk, zajmując się hydrodynamiką i badaniami nad reologią polimerów.
W sierpniu 1968 została zatrudniona na posadzie profesorki Wydziału Mechaniki Izraelskiego Instytutu Techniki Technion, prowadzonego wówczas przez Markusa Rheinera, jednego z współtwórców terminu „reologia”. Na uniwersytecie pracowała nad przedmiotami mikroreologii i reologią nielinearną.
W 1972 kontynuowała badania na politechnice w Akwizgranie, w Karlsruher Institut für Technologie oraz finalnie na Uniwersytecie w Stuttgarcie, pracując razem z Eckehartem Krönerem.
Zmarła po trzyletniej walce z rakiem płuc.