Stanisław Bejm (ur. 30 kwietnia 1922 w Kuźnicy Starej, zm. 30 czerwca 1975 w Huddinge koło Sztokholmu) – polski funkcjonariusz Służby Bezpieczeństwa, ambasador w Szwecji (1969–1972).
Życiorys Stanisław Bejm był synem Józefa (stolarza) i Teresy z d. Sendal. W połowie kwietnia 1940 został wysłany na roboty przymusowe do Kluczborka. Ze względu na trudne warunki pracy i złe traktowanie pod koniec sierpnia 1940 zdecydował się na ucieczkę i przez kilka tygodni się ukrywał. W połowie września zatrudnił się w kopalni rudy żelaza „Krystyna” w Pankach jako pomocnik magazyniera. Po kilku tygodniach został aresztowany za ucieczkę z Kluczborka. Po trzymiesięcznym areszcie w Lublińcu odesłano go do kopalni w Pankach. W lutym 1944 wraz z całą rodziną i kilkoma innymi osobami został z niejasnych powodów ponownie aresztowany przez Gestapo. Po dwóch miesiącach powrócił do pracy w kopalni. W sierpniu 1944 powierzono mu samodzielne prowadzenie administracji magazynu głównego. Względnie dobre traktowanie miało wynikać ze znajomości języka niemieckiego, podejrzewano go także o bycie folksdojczem.