Polskie wojska taborowe w wojnie polsko-bolszewickiej – organizacja i działania wojsk taborowych w okresie wojny polsko-bolszewickiej.
Wojska taborowe zapewniały transport między magazynami centralnymi i związkami operacyjnymi a związkami taktycznymi oraz w ramach związków taktycznych i oddziałów. Podstawą były tabory konne zorganizowane w kolumny taborowe. Ich liczbę ocenia się na około 100.
Organa naczelne wojsk taborowych W początkowym okresie tworzenia struktur Ministerstwa Spraw Wojskowych, w powstałym w grudniu 1918 Departamencie Gospodarczym znajdowała się Sekcja Taborowa kierowana przez mjr. Aureliusza Karola Passelliego. Po reorganizacji, 24 kwietnia 1919 utworzony został Departament dla Spraw Koni i Taborów kierowany przez gen. Zygmunta Łempickiego. W składzie departamentu znajdowała się Sekcja Taborowa. Do jej zadań należało opracowywanie planów dyslokacji wojsk taborowych, jak też ich wyposażenia w konie i sprzęt. Po reorganizacji władz naczelnych w maju 1919, w Ministerstwie Spraw Wojskowych powołany został Inspektorat Wojsk Taborowych z mjr. Passellim na czele. Na początku 1920 nastąpiła kolejna reorganizacja i od lutego Inspektorat włączony został do Sztabu Generalnego ND WP. W nowej strukturze MSWojsk. za powyższe sprawy odpowiadał Departament IV Koni, a w nim Sekcja Remontu ppłk.