W konsekwencji został zamknięty na 6 miesięcy w obozie jenieckim w Beniaminowie koło Nieporętu.

Od 1919 roku przez kilka lat wraz z Janem Stypułkowskim oraz Ryszardem Pfeifferem prowadził wydawnictwo „Kurier Łódzki”. W 1923 roku został wybrany do Rady Miejskiej w Łodzi. W tym samym roku został wiceprezydentem miasta – funkcję tę piastował do 1927 roku. Był jednym z inicjatorów budowy kanalizacji w mieście, budowy szkół, pierwszych łódzkich przedszkoli i zakładu rentgenowskiego. Był jednym z inicjatorów budowy pomnika Tadeusza Kościuszki oraz powstania Nagrody Literackiej Miasta Łodzi. Był współtwórcą Stowarzyszenia Robotników Chrześcijańskich w Łodzi, którego początkowo był wiceprezesem, a od 1919 roku prezesem. Działał w Łódzkim Chrześcijańskim Towarzystwie Dobroczynności, Komitecie Kolonii Letnich dla Biednych i Chorych Dzieci oraz w Komitecie Opieki Szkolnej. Wspierał inicjatywę „Kropla Mleka” związaną z opieką nad noworodkami i ich matkami. Był również członkiem i założycielem Stowarzyszenia Aptekarzy w Łodzi, członkiem oddziału łódzkiego Towarzystwa Opieki Szkolnej, wiceprezesem Towarzystwa Teatralnego w Łodzi oraz założycielem i prezesem Rady Nadzorczej spółki akcyjnej Fabryka Papy Dachowej i Produktów Smołowcowych „Gospodarz” w Sieradzu. Od 1925 zasiadał w zarządzie Łódzkiego Towarzystwa Elektrycznego S.A.