Aleksander Turyn (ur. 26 grudnia 1900 w Warszawie, zm. 26 sierpnia 1981 w Urbana) – polski filolog klasyczny, bizantynolog, profesor Uniwersytetu Warszawskiego, członek Polskiej Akademii Umiejętności.
Życiorys Był synem Aarona (rzemieślnika) i Estery Glazer (nauczycielki gimnazjalnej). Po ukończeniu gimnazjum w Warszawie studiował filologię klasyczną na Uniwersytecie Warszawskim (1919–1923) u Tadeusza Zielińskiego i Gustawa Przychockiego, pod opieka którego obronił doktorat (1923). Uzupełniał studia na uniwersytecie w Berlinie (1923–1924). Pracował jako starszy asystent w I Katedrze Filologii Klasycznej na Uniwersytecie Warszawskim, od 1929 (po habilitacji) jako docent; w 1935 został mianowany profesorem nadzwyczajnym i objął II Katedrę Filologii Klasycznej (po przejściu na emeryturę Tadeusza Zielińskiego).
25 października 1930 Prezydent RP mianował go podporucznikiem w rezerwie ze starszeństwem z 1 stycznia 1930 i 62. lokatą w korpusie oficerów artylerii, a minister spraw wojskowych wcielił do 1 Pułku Artylerii Najcięższej w Warszawie.