nauczania (1959–1962) tej uczelni, zasiadając również w jej senacie. Był także rektorem Wyższej Szkoły Wychowania Fizycznego we Wrocławiu (1962–1965), w której powstawaniu brał czynny udział i prowadził wykłady dla studentów antropologii Uniwersytetu Wrocławskiego, a także uczył w szkołach pielęgniarstwa i położnictwa we Wrocławiu.
Prowadził prace badawcze z zakresu anatomii ośrodkowego układu nerwowego, układu moczowego oraz teratologii układu krążenia i układu mięśniowego. Habilitował się na podstawie rozprawy O tzw. wstępowaniu rdzenia kręgowego u płodów ludzkich. Promotor dwóch habilitacji (m.in. prof. Czesława Niżankowskiego) i sześciu doktoratów.
Odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski. Jednocześnie jako osoba mocno religijna i zdeklarowanie bezpartyjna był inwigilowany przez Służbę Bezpieczeństwa.
Z małżeństwa z prof. Ludwiką Lechowską-Marciniak miał syna prof. Romana Marciniaka.