W tym czasie codziennie uczył się literatury marksistowskiej.
W roku 1941 Duraku został objęty amnestią, co pozwoliło mu wrócić do Albanii. Przybył do Tirany w celu nawiązania kontaktu z kierownictwem Komunistycznej Partii Albanii. Tam poznał Miladina Popovicia, który polecił mu działalność partyjną w Gjakovej. Zaangażował się tam w działalność polityczną; działał w lokalnych samorządach i na początku 1942 roku został mianowany nowo powstałego Komitetu Ludowo-Wyzwoleńczego. Jedno z posiedzeń miało miejsce we wsi Staro Gracko (serb. Старо Грацко), jednak Duraku przebywał tu nielegalnie. Został wydany władzom żandarmom włoskim i albańskim prawdopodobnie przez jednego z mieszkańców tej wsi. 28 listopada oddziały włoskie i albańskie otoczyły dom, w którym przebywał. Podczas ucieczki został ranny i przetransportowany do szpitala w Prizrenie, gdzie zmarł na skutek odniesionych przez niego obrażeń.
Upamiętnienia Na przełomie lat 1942/1943 utworzono jeden z kosowskich oddziałów partyzanckich nazwanych imieniem Emina Duraku.
Za działalność partyzancką został nagrodzony tytułem bohatera narodowego Jugosławii oraz Albanii.