Uzbrojenie zostało zredukowane do dwóch karabinów maszynowych 7,62 mm. Prototyp ten wykazywał jednak podobne usterki, co prototypy I-26, jak przegrzewanie się oleju i zabryzgiwanie olejem osłony kabiny oraz słabe podwozie. Część wad wyeliminowano w drugim prototypie UTI-26-2, w którym między innymi powiększono statecznik pionowy (analogicznie jak w I-26) oraz wzmocniono podwozie. Aby zrekompensować przesunięcie środka ciężkości do tyłu, spowodowane wprowadzeniem drugiej kabiny, przesunięto do przodu pod centropłat i nieco powiększono chłodnicę wody znajdującą się pod kadłubem (cecha ta pozwala na stosunkowo łatwe odróżnienie Jak-7 i Jak-9 od Jak-1 i Jak-3). Inną cechą rozpoznawczą były osłony goleni podwozia, pokrywające się kształtem z golenią i górną częścią koła na Jakach-7 i 9 i większe, dwuczęściowe, z prostą tylną krawędzią na pozostałych. Od stycznia do lutego 1941 roku prototyp ten przechodził próby państwowe, które ukończył z nawet lepszymi wynikami, niż I-26 i został skierowany do produkcji seryjnej pod nowym oznaczeniem Jak-7UTI. Z uwagi na duże potrzeby w zakresie samolotów do przeszkalania pilotów, od marca zastąpił na linii produkcyjnej w zakładzie nr 301 w Moskwie myśliwce Jak-1.