Gdy konstrukcja mieszacza jest taka, że na jego wyjściu brak jest sygnału wejściowego lub to taki mieszacz nazywa się mieszaczem zrównoważonym (jeśli na wyjściu brak jest obu sygnałów wejściowych i jest to mieszacz podwójnie zrównoważony).
Mieszacz z mnożeniem zespolonym zawiera dwa mieszacze, które dostają sygnały przesunięte w fazie, dzięki temu na wyjściu uzyskuje się np. tylko różnicę częstotliwości wejściowych: jeden z mieszaczy daje drugi i różnica jest – nie ma częstotliwości lustrzanej. Zastosowany przez Weavera w układach modulacji jednowstęgowej (SSB).
Mieszacze znalazły szerokie zastosowanie w radiotechnice – pojawiły się w powszechnym użyciu pod koniec lat 20. XX wieku i są powszechnie wykorzystywane do dzisiaj, gdyż są podstawą odbioru superheterodynowego stosowanego niemalże we wszystkich odbiornikach fal radiowych. Jest to możliwe, gdyż przy mieszaniu sygnału o pewnej szerokości pasma (np. sygnału zmodulowanego AM) z sygnałem o stałej częstotliwości (sinusoidalnym) zostaje zachowane pasmo sygnału wejściowego, tylko przeniesione w inne miejsce na osi częstotliwości (zachowane zostają szerokości, kształt, czy stosunki amplitud wstęg bocznych).
Kategoria:Obwody elektroniczne