Okres międzywojenny Po wojnie polsko-bolszewickiej Berdyczów przypadł Rosji Sowieckiej. Od 1922 roku miasto było w Ukraińskiej SRR Związku Socjalistycznych Republik Radzieckich. Żydzi piastowali w mieście często wysokie stanowiska w organach administracji i partii bolszewickiej. Przywódca Bundu D. Lipets był w tym okresie liderem społeczności żydowskiej oraz burmistrzem miasta. Jednakże władze sowieckie. W latach 20.–30. XX w. niemal wszystkie synagogi i domy modlitwy zostały zamknięte. Ruch syjonistyczny uznany został za nielegalny. Do lat 30. XX w mieście działały cztery szkoły oferujące edukację ogólną oraz trzy szkoły zawodowe. Sowieci utworzyli również żydowską szkołę wieczorową dla członków i aktywistów partii bolszewickiej. W latach 30. XX wieku władze radzieckie rozpoczęły eliminację, wspieranego wcześniej, języka jidysz. Rozpoczęły się również represje i wywózki do gułagów. W przededniu wybuchu II wojny światowej w mieście mieszkało już tylko 23 266 Żydów, stanowiąc 37,5% ogółu mieszkańców. Po 1 września 1939 roku, w wyniku agresji Niemiec na Polskę do miasta zaczęli przybywać uciekinierzy.